NDE "Ogień" Nuda i pozerstwo.

Nie wiedział gdzie jest. Stał w ciemności. Gdzieś daleko zamajaczył czerwony kształt. Przybliżał się.

Nie czuł strachu. Miał wrażenie, że nie jest zdolny by czuć cokolwiek. Gdzieś w oddali brzmiała muzyka. Chyba. Była bardzo nieharmonijna, jakby ktoś posklejał losowe dźwięki, ale niewątpliwie była muzyką. Nawet piękną. Rozejrzał się. Wszędzie była ciemność. I ten czerwony kształt, jeszcze większy niż wcześniej.

Wcześniej – pomyślał – Tu chyba nie istnieje wcześniej. Więc istnieje w ogóle czas? Ale jeśli nie istnieje czas… To gdzie ja jestem?

Nagle wydało mu się, że ciemność zaczęła się poruszać. Wyraźnie widział, że w cos się formuje. W coś…

- JESTEŚ MÓJ!!!! – usłyszał ryk tuż koło ucha..

Krzyknął. Ciemność zaczęła ustępować miejsca plamom kolorów.

- Nic ci nie jest? – szepnął znajomy głos.

Plamy wyostrzyły się. Leżał pod drzewem. Niedaleko szumiała rzeka. Change pochylała się nad nim.

-Chyba nic – spróbował wstać.

- Nie – Change zatrzymał go – Musisz leżeć. Przynieść ci coś do jedzenia?

- Może…

Kobieta wstała i gdzieś odeszła. Shairronowi kręciło się w głowie.

- Co ci się stało? – zapytał Dev. Chłopiec dopiero teraz zauważył, że brat siedzi obok niego.

- Zemdlałem – skłamał – Gdzie nekromanta?

Dev wskazał na postać siedzącą pod drzewem, obok rzeki. Niedaleko stała klacz. Shairron odwrócił wzrok.

Change podeszła do niego i podała mu pieczone mięso.

- Proszę – powiedziała, uśmiechając się szczerze – Dzisiaj zostaniemy tutaj, musisz odpocząć.

- To Rzeka Wschodnia? – zapytał, skazując na skrzącą się wodę.

- Nie, tylko jedna z jej odnóg.

Shairron kiwnął głową i ugryzł mięso.

- Nie musimy się spieszyć? – zapytał Dev.

- Musimy, ale Shairron powinien odpocząć. Upadek z galopującego konia może być groźny, nie chcę, by zdarzyło mu się to jeszcze raz.

- Może i masz racje…

- A ja muszę coś załatwić – Change uśmiechnęła się smutnie i podeszła do nekromanty. Stali za daleko, by Shairron usłyszał cokolwiek. Po chwili odeszli gdzieś razem.

- Coś jest nie tak z Narvaleeth – szepnął chłopiec.

- Wiem – odpowiedział lakonicznie Dev.

- Muszę porozmawiać z nekromantą… On… Próbował ją powstrzymać więc…

- Naprawdę wierzysz, że zaatakował cię koń? Jakby cię kopnął, to rozumiem, ale to było jak czary.

- No nie, ale… - Shairron umilkł – Chociaż z drugiej strony…

Poczuł tępy ból w głowie. Skrzywił się i schował twarz w dłoniach. Po chwili ból ustąpił.

- Co ci? – zapytał Dev przerażony.

- Już nic…

Jesteś mój… - słyszał cichy szept.

Jesteś…

- To ty Narvaleeth? – zapytał w myślach przerażony.

Głupie zwierze… Mój… Moc… Głodni… Serce, przeszyją serce, jak zawsze, a potem pewnie krew, co innego, ach, tacy głodni…

- Zostaw mnie – wykrzyczał

Dev spojrzał na niego wstrząśnięty

- Co się dzieje? – zapytał drżącym głosem.

- Oni tu są – Shairron rozejrzał się uważnie.

- Kto?!

- Oni. Nie wiem kim są. Ale jestem pewni, że tu są…

Coś otworzyło oczy.

Polowanie się rozpoczęło, to oczywiste.

Ale nie wyłapią każdego.

To niemożliwe, prawda?