NDE "Ogień" smutnawo całkiem. Nie jestem emo, swój powód mam niestety....

Shairron obudził się i z zadowoleniem stwierdził, że żyje.

- Deeev? – zawołał, gdy nie dostrzegł brata.

- Co? – chłopiec siedział niedaleko.

- Nie, nic. Dobrze, że żyjesz.

- Też się cieszę.

Shairron wstał.

- Gdzie sadysta i Change? – zapytał.

- Sadysty nie widziałem od rana. Może sobie poszedł? – Dev powiedział to z nadzieją – A Change mówiła, że idzie zapolować.

- Hm…

Shairron zastanowił się. Spojrzał na swoją dłoń i pstryknął palcami. Nic się nie stało.

- Trudne – mruknął do siebie.

- Zimno coś jest. – stwierdził Dev.

- Ognisko? – zaproponował Shairron.

Wstał i zaczął zbierać gałęzie. Potem pstryknął jeszcze raz palcami. Znowu nic. Zastanowił się przez chwilę. Gałązki zapłonęły.

- I tak mógłbym żyć… - powiedział Dev z zadowoleniem.

Gdzieś niedaleko zaćwierkał ptak. Słońce bez pośpiechu wschodziło, budząc wszystko co żywe. Ciepłe promienie oświetliły i polaną. Chłopcy położyli się na trawie. Jeden z koni parsknął i zarżał wesoło. Tuż obok przeleciał wielobarwny motyl.

- Ani trochę nie żałuje, że uciekliśmy – stwierdził nagle Dev.

- Nie ma czego żałować.

- Bo rozumiesz, teraz to jesteśmy wręcz bohaterami… - chłopiec zastanowił się – Zawsze chciałem być bohaterem.

- Ta… - Shairron wpatrywał się w błękit nieba – Piękna pogoda.

Mógł tak rozmawiać bez końca – o niczym. Po prostu cieszyć się, że jest przy nim jedyna osoba, która go rozumiała przez te wszystkie lata. I że nie ważne, co by się stało, ta osoba go nie opuści.

- Regenerujecie siły, czy co? – zawołała Change, wchodząc na polanę. W ręku trzymała kilka zajęcy.

- Mamy prawo, nie? – odpowiedział zaczepnie Dev.

- Kiedy jedziemy? – zapytał Shairron wstając.

- Dzisiaj, jak tylko Kharni raczy się zjawić – mruknęła, kładąc zające na ziemio – Głodni?

- Trochę.

Wyjęła z pod sukni nóż i zacznę zdzierać skórę z jednego szaraka. Gdy skończyła z wprawą pokroiła mięso na małe kawałki.

- Jak je usmażymy? – zapytał Shairron.

Change podeszła do leszczyny rosnącej niedaleko. Nożem ucięła kilka dłuższych patyków i zaostrzyła je. Nabiła mięso na patyki i rzuciła w stronę chłopców.

- Nad ogień i niech się piecze.

- Nie będzie surowe w środku? -zapytał Dev niepewnie przyglądając się mięsu.

-A może twój braciszek by się o to pomartwił?

Shairron wzruszył ramionami i skupił się. Spróbował stworzyć ogień na tyle zimny, by równomiernie przypiekł mięso. Pierwszy kawałek zapłonął tylko jasno i obrócił się w pył.

- Próbuj dalej.

Chłopiec znowu się skupił. Powoli powietrze wokół mięsa stawało się coraz cieplejsze, ale jednak nie pozwalał, by cokolwiek zapłonęło.

- Starczy – powiedział Dev.

Shairron spojrzał na mięso. Chyba było przypieczone.

-Dobreee – mruknął, gdy ugryzł kawałek – Jak to wszystko się skończy, to otwieram karczmę.

Następnie przypiekł wszystkie kawałki.

- Hahaha, ciekawe co by było, gdybyś zrobił tak z człowiekiem. Przypieczony od środka, haha – usłyszeli głos nekromanty.

- Nieładnie tak skradać się – powiedziała Change.

- Nieładnie tak zabijać zwierzątka. – odpowiedział, uśmiechając się złośliwie.

- Coś ciekawego?

- Nie, tylko jeden gówniarz, który postawił sobie za zadanie ratowanie świata przed złem. – spojrzał na Deva - Hehe. Synalek żołnierza, ale już nie będzie przeszkadzał – dodał.

- Hm… Skąd wiesz?

- Obiecał. Hehe. A tak w ogóle, panienki, kiedy jedziemy?

- Teraz – Change wstała od ogniska i podeszła do swojego konia. Shairron mruknął coś cicho, ale również wstał. Po chwili wszyscy siedzieli na koniach.

- Jak on się w ogóle nazywa? – zapytał wskazując na zwierze pod sobą.

- Alti. Moja to Śnieżka… - zaczęła Change.

- Dlatego, że jest kara – przerwał jej Kharnak.

Spojrzała na niego wściekła.

- Nazywa się Śnieżka – kontynuowała jednak – Koń Deva to Kamyk, a nasz słodki kucyk to…

- Narvaleeth.

Ruszyli pomału, przedzierając się przez gęsty las. Chłopiec zauważył, że nekromanta szepcze coś do konia.

- Alti… - zastanowił się – Ciekawe…

Dev jechał tuż obok.

- Co o ty myślisz?- zapytał.

- Czy ja wiem – Shairron rozglądnął się. Las zaczął się przerzedzać.

- Mnie to trochę przeraża, ale wreszcie spełniają się nasze marzenia!

- Ale jak to się wszystko skończy? – Shairron westchnął – Będziemy musieli zabijać?

- Dla pokoju to konieczne.

- To nigdy nie jest konieczne…

- Patrz! Wyjeżdżamy z lasu – Dev szybko zmienił temat i ruszył galopem.

Shairron uśmiechnął się. Ciągle męczyły go jakby wyrzuty sumienia, ale teraz próbował o nich zapomnieć. Cieszyć, że to nie on umarł.

Alti również przyspieszył do galopu. Shairron pochylił się nad swoim gniadym koniem. Widok wokół był piękny – aż po horyzont ciągnęły się pola żółtej trawy. Niegdzie ni było widać drzew ani nawet zwierząt. Co jakiś czas tylko nad nimi przelatywały wielkie ptaki. Shairron nie wiedział, jak się nazywają.

- Ścigamy się? – zapytał Dev, uśmiechając się złośliwe.

- Sam tego chciałeś! – chłopiec przyspieszył.

Przez chwilę jechali łeb w łeb, ale w końcu Alti zwolnił nieznacznie.

- Wygrałem! – zawołał Dev radośnie – A ty za karę będziesz musiał wyprać moje ubranie!

- Niech tak się stanie, ale pamiętaj, że kiedyś ja wygram!

Dalej galopowali. Gdzieś daleko, tam gdzie niebo stykało się z żółtą trawą, chłopiec dostrzegł blask wody.

- Co to? – zapytał.

- Rzeka Wschodnia, jesteśmy niedaleko Jeziora Łez – odpowiedziała Change.

- Jedziemy w tamta stronę?

- Można tak powiedzieć.

Shairron nie mógł sobie przypomnieć, czy nad Rzeką Wschodnią znajdowało się jakieś większe miasto. Rozejrzał się jeszcze raz, by w końcu spojrzeć przed siebie.

Na swojej drodze zobaczył Narvaleeth.

Alti dalej galopował przed siebie.

Kharnak z przerażeniem próbował zawrócić swojego konia. Shairron jak w transie wpatrywał się w krwistoczerwone oczy Narvaleeth.

Poczuł, że odpływa.

Nekromanta wściekły wyjął z nóż i wbił go w bok klaczy. Ostrze bez problemu przecięło grubą skórę, krew roztrysnęła mu się na dłoniach. Nervaleeth wierzgnęła dziko, zrzucając go na ziemię. Shairron mglistym wzrokiem zobaczył jeszcze, jak Change zawraca i coś do niego krzyczy.

Wszystko było tak nierealne…

Jedyne co poczuł, to upadek. A potem wszystko zgasło.